Jakub Kopacz i Wiktoria Papież

Duet artystyczny : Jakub Kopacz i Wiktoria Papież 

JAKUB KOPACZ I WIKTORIA PAPIEŻ
Jesteśmy duetem artystycznym, który wywodzi się z dwóch odmiennych światów twórczości. Jedno z nas zajmuje się formami dziwnymi, przekształconymi, czasem wręcz groteskowymi, drugie z kolei tworzy w nurcie malarstwa realistycznego, zestawiając je z precyzyjną geometrią. Nasze wspólne działanie było próbą wydobycia samej esencji naszych indywidualnych praktyk i przekształcenia jej w jedno, wspólne dzieło. Chcieliśmy uchwycić istotę tego, czym dla nas jest malarstwo – jako medium pełne napięć, spotkań i przemian. W efekcie powstał obraz, który nie tylko łączy nasze estetyki, ale też stawia pytania o tożsamość w świecie, gdzie granice między człowiekiem a technologią stają się coraz bardziej płynne.

JAKUB KOPACZ (ur. 2002)
Absolwent Liceum Plastycznego im. Stanisława Wyspiańskiego w Tomaszowie Mazowieckim, gdzie w roku 2022 obronił dyplom ze specjalizacji głównej- grafika projektowa pod opieką Krystyny Urbanowicz-Dudek i aneks malarski pod opieką Jarosława Szewczyka. Studiuje malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi na kierunku Malarstwo. W 2024 roku dostał Wyróżnienie honorowe jury za pracę indywidualną w 41. Konkursie im. Władysława Strzemińskiego- Sztuki Piękne, a w 2025 w 42. Konkursie im. Władysława Strzemińskiego- Sztuki Piękne – został wyróżniony nagrodą Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej za wspólną pracę z Wiktorią Papież.

W mojej twórczości łączę nowoczesne formy geometryczne z organiczną i realistyczną tkanką ludzkiego ciała, tworząc dialog między tym, co uporządkowane, a tym co emocjonalne. Każde płótno to próba uchwycenia emocji, które często kryją się głęboko w nas- niewidzialne, a jednocześnie wszechobecne.

Moja inspiracja płynie z obserwacji ludzkich emocji, w tym moich. Fascynuje mnie, jak często próbujemy kontrolować to, co w nas niewygodne, tylko po to, by uświadomić sobie, że niektórych uczuć nie można stłumić. W moich obrazach geometria reprezentuje potrzebę kontroli i ładu, podczas gdy organiczne formy ciała opowiadają o naszej naturalnej istocie. To w tym napięciu, w tej subtelnej walce, rodzi się moja sztuka.

Chcę, aby moje obrazy były przestrzenią do refleksji. Miejscem, gdzie widz może się zatrzymać i odnaleźć fragment siebie. Nie narzucam interpretacji, ale staram się otworzyć pole do dialogu z samym sobą, z emocjami, które czasem staramy się zepchnąć na margines. Moja twórczość skierowana jest przede wszystkim do osób, które szukają w sztuce głębszego zrozumienia ludzkiej natury.

WIKTORIA PAPIEŻ (ur. 2002) Absolwentka Liceum Plastycznego im. Stanisława Wyspiańskiego w Tomaszowie Mazowieckim. W 2022 roku obroniła dyplom ze specjalizacji głównej- aranżacja wnętrz oraz aneks malarski. Studentka trzeciego roku Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi na Wydziale Sztuk Pięknych, na kierunku edukacja artystyczna w zakresie sztuk plastycznych, technik teatralnych, filmowych i telewizyjnych. W 2024 roku otrzymała wyróżnienie honorowe za cykl obrazów „Anormalność” w 41. Konkursie im. Władysława Strzemińskiego – Sztuki Piękne, a w 42. Konkursie im. Władysława Strzemińskiego- Sztuki Piękne w 2025 – Nagrodę Galerii Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej za wspólną pracę z Jakubem Kopaczem.

W swojej twórczości inspiruję się tym, co mnie otacza. Czerpię zarówno z aspektów wizualnych, które dostrzegam w swojej codzienności, ale także z emocji, które towarzyszą mi w życiu. Każdemu projektowi daję część swoich wewnętrznych przeżyć i stanów, przekazuję zarówno dobre, jak i negatywne emocje, które doskwierają mi w życiu. Tworzę ludzko zwierzęce hybrydy zatracone w świecie, który przebodźcowuje w swojej współczesnej rzeczywistości. Kreując swoje projekty zwracam się do mocnych zgeometryzowanych form, uproszczeń i zniekształceń. Wyolbrzymionych form balansujących na granicy groteski. Używam wykonanych przeze mnie fotografii oraz mocnych intensywnych kolorów, które umieszczam na czerni, tworząc czarną głębię dla bohaterów, którzy rozgrywają w niej swoje historie.

Nasze wspólne dzieło przedstawia postać człowieka-hybrydy. Istota zawieszona pomiędzy biologią a mechanizmem. Istotnym elementem kompozycji jest metaliczna tafla w miejscu głowy, pełniąca funkcję zarówno symboliczną, jak i interaktywną – widz może się w niej przejrzeć, ale jednocześnie jego odbicie zostaje zniekształcone, rozmyte. Ten efekt odwołuje się do współczesnego doświadczenia bycia w świecie nasyconym maszynami, gdzie granice między człowiekiem a technologią coraz bardziej się zacierają.

Inspiracją do stworzenia obrazu był krótki wiersz wygenerowany przez sztuczną inteligencję. Zaintrygowało nas pytanie o tożsamość w czasach, gdy maszyny zaczynają nie tylko nas zastępować, ale i kształtować nasze myślenie, emocje i działania.

Poprzez zestawienie realistycznych i zdeformowanych form, geometrii i ekspresyjnych przekształceń, obraz nie daje jednoznacznej odpowiedzi. Jest raczej przestrzenią refleksji, próbą uchwycenia momentu przejścia, w którym redefiniujemy, co to znaczy być człowiekiem.