Małgorzata Rozmarynowska

MAŁGORZATA ROZMARYNOWSKA (ur. 1955)

Studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych na Wydziale Malarstwa i Grafiki. Dyplom w 1981 roku w pracowni prof. Władysława Jackiewicza. Wystawy indywidualne i zbiorowe w Łodzi, Sopocie, Sztokholmie, Helsinkach, Nowym Jorku, Brukseli, Paryżu, Gdańsku. Antoni Pawlak o twórczości Małgorzaty Rozmarynowskiej: "...był raz piękny świat... I warto ten świat poznać. Ale każda wyprawa do pięknych światów, każda wyprawa w przeszłość, czy w nieistnienie, jest wyprawą trudną i niebezpieczną. Chociażby dlatego, że są to wyprawy, z których się nie chce, a czasami i nie można wrócić. I dlatego do takich podróży potrzebny jest przewodnik. Ktoś, kto nie tylko nas oprowadzi, pokaże, co warto zobaczyć, ale też taki ktoś, kto zarazem w razie potrzeby podtrzyma na duchu. Takim potrzebnym przewodnikiem jest Małgorzata Rozmarynowska. Ona widzi wszystko. Świat, w który zaprasza, który nam oferuje, jest światem z wielu względów dziwnym, niepokojącym i wciągającym. To przede wszystkim świat żydowskich i nieżydowskich miasteczek, tych sztatełe, które przecież już dawno znikły z naszego krajobrazu. A jeżeli jeszcze gdzieś są, to bolą jak rana po wyrwanym zębie, jak fragment do korzeni wypalonej ziemi. To pamięć, która boli i której nie przywrócą już rzewne zawodzenia klarnetu klezmerskiej orkiestry. Małe miasteczka, w których wszyscy się znają, lubią się i sobie ufają - kuszą. Tu ludzie są szczęśliwi, mimo, że na twarzach wielu z nich gości lekki smutek. Lekki smutek, jakby przeczucie nadciągającego końca tamtego świata. Końca, który dla nich jest przyszłą niewiadomą, a dla nas już tylko historią, czasem przeszłym. Obrazy Małgorzaty Rozmarynowskiej stoją dokładnie pomiędzy atakującą nas zewsząd rzeczywistością, a niknącą z dnia na dzień pamięcią o tym, co na zawsze odeszło w nieistnienie.”