Królestwo wyobraźni i rygor matrycy. O miedziorytach Krzysztofa Skórczewskiego

Urodzony w 1947 roku w Krakowie artysta, absolwent tutejszej Akademii Sztuk Pięknych oraz Królewskiej Wyższej Szkoły Artystycznej w Sztokholmie, należy do grona absolutnie nielicznych twórców, którzy w sposób bezkompromisowy oddali się jednej z najtrudniejszych i najbardziej wymagających technik graficznych -  miedziorytowi.  

Początki drogi twórczej Skórczewskiego wiązały się z linorytem, jednak kluczowy zwrot w jego karierze nastąpił w połowie lat 70. XX wieku podczas pobytu stypendialnego w Szwecji.

To tam artysta po raz pierwszy sięgnął po płytę miedzianą i stalowy rylec, porzucając chemiczny proces kwasorytowy na rzecz czystej, bezkompromisowej pracy ludzkich rąk.  
Miedzioryt nie wybacza błędów. Linia prowadzona jest bezpośrednio w metalu za pomocą siły mięśni i precyzji dłoni. Wymaga niesłychanej cierpliwości, pokory wobec materii oraz absolutnej dyscypliny formalnej. W pracach Skórczewskiego ta techniczna dyscyplina przekłada się na unikalną architekturę form.

Gęstość, rytm i głębokość nacięć budują nie tylko kontur, ale przede wszystkim światłocień oraz fakturę. Kontrast między lśniącą bielą papieru a aksamitną, głęboką czernią farby ukrytej w bruzdach miedzi tworzy niezwykłą świetlistość. Kompozycje cechuje monumentalizm, przemyślana geometria oraz ład rodem z renesansowych ideałów.  

Świat przedstawiony w miedziorytach Skórczewskiego to nie dosłowne odbicie rzeczywistości, lecz metafizyczny pejzaż przesiąknięty symboliką. W dziełach takich jak Capitale dello Spirito (Stolica Ducha) czy w licznych kompozycjach o motywach sakralnych i odnoszących się do dziedzictwa kulturowego, artysta bada relacje między tym, co efemeryczne, a tym, co trwałe. W jego grafikach często pojawiają się struktury architektoniczne – wieże, mury, kruchie podpory i wielowarstwowe fundamenty. To budowle z metaforycznego pogranicza snu i realiów, w których odnaleźć można echa tradycji europejskiego renesansu i północnego manieryzmu.

Krzysztof Skórczewski nie ilustruje, lecz konstruuje przestrzeń do intelektualnej refleksji nad czasem, przemijaniem i ludzkim geniuszem.  

Artysta od wielu lat cieszy się uznaniem krytyków i idącą za tym obecnością w światowych muzeach. Konsekwencja artystyczna przyniosła Krzysztofowi Skórczewskiemu zasłużoną pozycję w polskiej i światowej grafice. Jego prace prezentowano na ponad 200 wystawach zbiorowych oraz kilkudziesięciu ekspozycjach indywidualnych (m.in. w Mediolanie, Wiedniu, Sapporo czy Nowym Jorku). Jest laureatem prestiżowych wyróżnień, w tym I nagrody na Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Graficznej w Menton czy nagród na Międzynarodowym Biennale Grafiki w Krakowie.  

Dzieła profesora - który przez lata dzielił się swoją wiedzą jako pedagog w Warszawie, Rzeszowie oraz podczas wykładów w Stanach Zjednoczonych i Chinach - znajdują się w najważniejszych kolekcjach muzealnych globu. Pełne zestawy jego miedziorytów gromadzi m.in. Muzeum Miedzi w Legnicy, a pojedyncze arkusze zasilają zbiory tak prestiżowych instytucji jak wiedeńska Albertina, Biblioteka Narodowa czy nowojorski Museum of Modern Art (MoMA).  

Miedzioryty Krzysztofa Skórczewskiego to sztuka wymagająca skupienia, zarazem jednak oferująca rzadką dziś satysfakcję obcowania z absolutnym mistrzostwem warsztatu i głęboką, refleksyjną treścią.
Prace artysty prezentuje m.in. Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej w Warszawie oraz w Brukseli. Znajdują się one w ofercie- także na zamówienie- w galerii internetowej www.tylkosztuka.pl.