Jak zauważają krytycy na łamach portalu Culture.pl, współczesne malarstwo młodych to w dużej mierze „nowy surrealizm” i zwrot ku nowej duchowości. W dobie globalnych niepokojów, postpandemicznej rzeczywistości i cyfrowego przebodźcowania, artyści szukają ucieczki w sferę prywatną. Tworzą swoiste własne mitologie. Na płótnach dominują tajemnicze, baśniowe pejzaże, zniekształcone sylwetki i symbolika czerpiąca równe z historii sztuki, co z folkloru czy estetyki zaczerpniętej z internetu. Zjawisko to charakteryzuje się odwagą formalną - nierzadko łącząc klasyczny warsztat z surową ekspresją i neonową paletą barw. Obraz staje się swego rodzaju pamiętnikiem, zapisem lęków, pragnień i poszukiwań własnej tożsamości.
Ten zwrot ku autentyczności doskonale obrazuje twórczość artystek i artystów, których promuje m.in. platforma tylkosztuka. Twórcy udowadniają, że młode polskie malarstwo to fuzja znakomitego warsztatu i wrażliwości. Artyści często podejmują tematykę cielesności, relacji człowieka z naturą oraz ról społecznych, tworząc sztukę, która nie daje się łatwo sklasyfikować. Widoczny jest tam również silny trend powrotu do rzemiosła – używania naturalnych pigmentów i starych technik malarskich, które w rękach dwudziesto- i trzydziestolatków zyskują zupełnie nowy, na wskroś współczesny wyraz.
Istotnym wątkiem w twórczości młodych jest ich świadomość ekologiczna i problematyka zrównoważonego rozwoju. Młodzi artyści są niezwykle wrażliwi na losy naszej planety, a tematy związane z kryzysem klimatycznym rezonują z ich twórczością. Ochrona środowiska i relacja człowieka z naturą to obecnie jedne z głównych motywów w sztuce. Co istotne, transformacji ulega sam proces twórczy – artyści coraz chętniej sięgają po naturalne pigmenty, recyklingowe materiały czy ekologiczne spoiwa, udowadniając, że etyka i estetyka mogą iść w parze. Na obrazach pojawiają się watki zaczerpnięte z natury, czy też hybrydowe stwory, mówiące o niepokojach antropocenu.
Nowa perspektywa kobiet i eksploracja tożsamości to jeden z najwazniejszych motywów w twórczości młodych. Na rynku wyraźnie dostrzegalny jest zwrot ku intymności i badaniu własnego „ja”. Młode artystki zdecydowanie przejmują narrację, odważnie kwestionując utarte stereotypy i poruszając kwestie cielesności, równości płci oraz ról społecznych. Ich malarstwo, często utrzymane w nastroju melancholii i ciszy, łączy wizualną subtelność z ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Zamiast monumentalnych opowieści historycznych, w galeriach królują dziś osobiste mikro-historie.
Inną interesującą cecha współczesnej ekspresji jest hybrydowość form. Wobec wszechobecnego przebodźcowania i nadmiaru obrazów w przestrzeni wirtualnej, pojawia się swoista cyfrowa nostalgia. Młodzi malarze to pokolenie zawieszone między światem wirtualnym a analogowym. Z jednej strony w ich pracach widoczna jest inspiracja kulturą internetu, nowymi mediami i estetyką cyfrową. Z drugiej jednak wyraźnie widoczny jest powrót do tradycyjnego rzemiosła, dawnych technik i swego rodzaju nostalgii. Figuracja płynnie przenika się ze sztuką abstrakcyjną, a neonowe barwy z paletą barw ziemi, tworząc hybrydowe, niezwykle oryginalne kompozycje.
Współcześni kolekcjonerzy, poszukując prac artystek i artystów młodego pokolenia, kierują się przede wszystkim autentycznością i własną intuicją. W niespokojnym świecie, obraz staje się cennym nośnikiem ukojenia, schronieniem i przestrzenią do głębokiej refleksji nad rzeczywistością.
Zjawisko renesansu figuracji i onirycznej narracji nie uchodzi uwadze kolekcjonerów. Na rynku sztuki ten twórczy ferment jest widoczny, w szczególności pokazując, jak młoda sztuka wchodzi w intrygujący dialog z dziełami klasyków. Tak dzieje się w malarstwie Ewy Juszkiewicz, Ewy Czwartos czy Wincentego Czwartosa. Prace wchodzących na rynek malarzy niosą w sobie ożywczą świeżość, ale i głęboki szacunek do malarskiego medium. Dowodzą one, że w zdominowanym przez wirtualne technologie świecie, tradycyjny obraz olejny pozostaje jednym z najpotężniejszych narzędzi przekazywania prawdy o człowieku
Wartością poszukiwaną w malarstwie jest autentyczność. Współcześni kolekcjonerzy, poszukując prac artystek i artystów młodego pokolenia, kierują się przede wszystkim spójnością proponowanych dzieł i własną intuicją. W niespokojnym świecie, obraz staje się cennym nośnikiem ukojenia, schronieniem i przestrzenią do głębokiej refleksji nad rzeczywistością. To ona sprawia, że sztuka najmłodszego pokolenia tak silnie rezonuje z dzisiejszym odbiorcą. Warto śledzić nowe zjawiska, stanowiące swoisty głos pokolenia, gdy na naszych oczach kształtuje się nowy, niezwykle wrażliwy kanon polskiej sztuki współczesnej.